← WEBZINEworldOver onsMediakitContact

Wijnkaartregels: zo lees je ze zonder te veel te betalen

De eerlijke gids van een bedieningsmedewerker om echte waarde te spotten op elke restaurantwijnkaart

Een wijnkaart is geen test, het is een prijsdocument, en de meeste gasten lezen het alsof het de eerste is. De echte vaardigheid is niet het kennen van oogstjaren. Het is zien waar een restaurant zijn marge heeft opgebouwd en daaromheen bestellen. Een bedieningsmedewerker ziet dit elke avond gebeuren: de gast die in paniek raakt en de op één na goedkoopste fles pakt, betaalt vaak meer dan degene die één directe vraag stelt.

De valstrik van de huiswijn kost meer dan hij lijkt

Huiswijn ziet eruit als de veilige, goedkope keuze, en restaurants plaatsen deze daar met een doel. Als het restaurant een "huiswijn" heeft, heeft deze vaak een enorme opslag en is deze meestal sowieso gelicentieerd van een externe wijnmakerij. De stap daarnaartoe is vaak kleiner dan hij op papier lijkt.

Overstappen van een huiswijn van £30 naar een fles van £35 tot £45 kan soms een veel interessantere wijn opleveren zonder de rekening drastisch te verhogen. Een paar pond of dollar extra kooptoegang tot een ander prijsniveau, een niveau met kleinere producenten en betere allocaties. Vraag wat er net boven de huiswijn staat voordat je daar standaard voor kiest.

Bedieningsmedewerker die naar een prijs op een restaurantwijnkaart wijst

De op één na goedkoopste fles is niet automatisch de deal

Elke eetgids herhaalt dezelfde regel: sla de goedkoopste fles over, want die is geprijsd voor gasten die zich te verlegen voelen om hem te bestellen. Restaurants slaan wijn vaak zwaar op, maar de slechtste waarde is niet altijd de goedkoopste fles. Het veelvuldig herhaalde advies om altijd de op één na goedkoopste te bestellen is een eigen valstrik geworden, aangezien inkopers die de truc kennen die positie opzettelijk hoger prijzen.

Colin Simpson, mede-oprichter van de gespecialiseerde wijnreisorganisatie Into the Vineyard, zegt dat waarde meestal net buiten de gebaande paden ligt, aangezien veel gasten aannemen dat de goedkoopste wijn de meest budgetvriendelijke keuze is, terwijl restaurants vaak strategisch prijzen. De oplossing is geen positie op de kaart. Het is een vraag: vraag de bediening welke fles ze zelf zouden bestellen bij dat prijspunt.

De wiskunde van het glas die obers zelden uitleggen

Bestellen per glas voelt als de voorzichtige optie, maar het is meestal de beste marge van het restaurant. De meest gebruikelijke aanpak in de sector is om elk glas te prijzen op de volledige groothandelsprijs van het restaurant voor de hele fles, waardoor de kosten van de fles effectief worden terugverdiend bij de allereerste inschenking. Elke inschenking na dat eerste glas levert bijna pure winst op.

Een standaardfles levert vier tot vijf glazen op, en de prijs per glas kent meestal een opslag van 300 tot 400 procent tegenover 200 tot 300 procent per fles. Dat verschil verklaart waarom een enkel glas bijna een derde van de prijs van de fles ernaast op dezelfde kaart kan kosten. Als je van plan bent om meer dan twee glazen te drinken, is de fles bijna altijd de slimmere bestelling, zelfs als de tafel deze niet opkrijgt.

Opslag financiert meer dan alleen winst, en dat negeren betekent de kaart verkeerd lezen

Het voor de hand liggende bezwaar blijft staan: een opslag van 300 procent ziet eruit als eenvoudige prijsopdrijving, en gasten hebben gelijk als ze vragen waarom een fles van $15 op de kaart $45 kost. Restaurants en bars rekenen gemiddeld een winstmarge van 70% op wijn, waardoor het een van de meest winstgevende categorieën op de kaart is, een marge die belangrijk is omdat de gemiddelde winstmarge van een restaurant meestal tussen de 3-5% ligt, waarbij alleen al de voedselkosten ongeveer 28-35% van de totale omzet uitmaken. Wijn is niet royaal geprijsd. Het is geprijsd om de keuken open te houden.

Bij Apple Blossom in Denver is 60 tot 70 procent van de vermelde menuprijs op een fles wijn opslag, volgens drankendirecteur Kinga Mackowiak, die glaswerk, kaartkosten en arbeid in dat cijfer verwerkt in plaats van het als pure winst te beschouwen. Dezelfde logica zie je in New York, waar Justin Chearno van The Four Horsemen een opslag van 3x over het algemeen standaard noemt en het laagste wat zijn kaart kan gaan terwijl hij nog steeds marge verdient, terwijl Kenneth Crum van Roscioli op 2,5x zit en zegt dat de meeste restaurants dichter bij de 3,5x zitten.

Dit betekent niet dat een bepaalde prijs eerlijk is voor een bepaalde gast op een bepaalde avond. Het betekent dat het getal op de kaart echt werk verricht. Een bedieningsmedewerker die dat uitlegt, verdedigt het restaurant niet; ze geven de tafel een scherpere vraag dan alleen vragen waarom de fles zoveel kost.

Gasten die opties op een wijnkaart vergelijken voordat ze bestellen

Noem het getal voordat je de wijn noemt

Zodra de kaart wordt gelezen als een prijsdocument in plaats van een quiz, verandert de actie aan tafel. Wijzen naar een wijnfles in een gewenste prijscategorie zet de parameters vast zonder het budget verbaal bekend te maken, terwijl je toch een passend advies krijgt. Dat ene gebaar, aan gasten geleerd door sommelier Baptiste Beaumard bij het met een Michelinster bekroonde Restaurant Daniel in New York, doet meer werk dan enige druivenkennis.

Combineer het met een regionale ruil. Kijken naar regio's in de buurt van beroemde benchmarks kan vergelijkbare stijlen bieden tegen lagere prijzen. Dus als een Toscaanse wijn gemaakt van Sangiovese-druiven een favoriet is, overweeg dan flessen uit Umbrië gemaakt van Sagrantino-druiven. Minder bekende regio's zoals Savoie, Corsica of wijnen uit de Moezel kunnen geweldige smaakervaringen bieden zonder hoge kosten.

De kaart voelt niet langer als een test zodra het twee afzonderlijke vragen worden: een prijs waar je naar wijst en een regio die je bereid bent te ruilen voor een regio die je al vertrouwt. Een bedieningsmedewerker die beide in één adem hoort, zal meestal de fles vinden die al de beste deal was.

Meer informatie over wijnkaarten

ENFRESITPTNL